Kolejna (po Fizyce smutku, Powieści naturalnej i Schronie przeciwczasowym) książka bułgarskiego pisarza, laureata licznych nagród literackich. Gospodinow, ze swoją charakterystyczną czułością i melancholią, przekształca prywatną żałobę w uniwersalną opowieść o pamięci, która staje się jedynym skutecznym antidotum na przemijanie. Autor nie ucieka przed bólem, lecz rozbraja go literacko, udowadniając, że nawet w obliczu ostateczności można odnaleźć spokój i metafizyczny sens.